Gerda schrijft

Nee, ik heb het niet over een weekend uitwaaien op de Wadden. Ik heb het over naar de kapper gaan. En de vreselijke hekel die ik daaraan heb.Ik heb bijzonder zielig dun haar, de kapper noemt het eufemistisch “erg fijn haar”. Het wordt enorm snel vet en moet dus dagelijks gewassen worden. Veel is er niet mee te beginnen, maar het groeit veel te hard naar mijn zin.

Soms is het heel erg warm weer en gaat het zo akelig in mijn nek plakken. Dan wil ik wel naar de kapper, maar het is zo heet daarbinnen! Dus stel ik het even uit en vervolgens af, als het weer afkoelt, want dan is het niet meer zo dringend nodig. Of het is inmiddels zo lang dat mijn pony in het midden gescheiden moet worden en ik de hele dag met van die dunne sliertjes haar voor mijn ogen loop. Gék word ik daarvan, maar ik ga niet naar de kapper.Pas als mijn zoon me Ma Flodder begint te noemen en mijn lief toch wat voorzichtige suggesties gaat doen, okok, dan ga ik wel naar de kapper… En dan kan het nog wel een poosje duren voor ik daar écht zit.

Maar waaróm heb ik zo’n hekel aan naar de kapper gaan?Het kost allemaal maar tijd waarin ik leuke dingen had kunnen doen. Nou ja, niet zoveel tijd, want ik zorg ervoor mijn haar gewassen te hebben en föhnen helpt bij mijn haar niks, dus laat dat ook maar zitten. Dus is het is achterlijk duur, want ze zijn hooguit 20 minuten met dat fluthaar van mij bezig.

Maar het ergste is, dat ik nog niet in die kappersstoel zit of de knipster vraagt me mijn bril af te zetten.Nou, dan ben ik aan haar humeur en haar mening over mijn kapsel overgeleverd. Ik ben zo kippig als een mol, (nee, niet mollig als een kip!), dus ik zie werkelijk niet wat ze allemaal aan het uitspoken is, al babbelend over ditjes en datjes en met een plantenspuit koud water op mijn kop sproeiend.

Ze trekt wat aan mijn haren, knipt wat en kletst over niks. Ze bedoelt het natuurlijk lief en ik waardeer het echt, maar intussen zit ik met kromme tenen af te wachten, wat ze ervan maakt. En soms als ik dan mijn bril weer op mag, schrik me kapot! Meestal omdat het veel te kort is en daar helpt helaas alleen de tijd. Het groeit wel weer aan, maar tot het zover is loop ik met een slecht passend kapsel, dat net zo vervelend voelt als iets te kleine schoenen.Gelukkig is het ook wel eens te lang en dan kan er ter plekke nog iets aan gedaan worden. Wel is het zaak om in exacte milimeters te melden wat er nog af moet, want uiteraard moet de bril weer op het kaptafeltje bivakkeren. En nee, contactlenzen zijn geen optie, dat experiment is helaas hopeloos mislukt wegens continue brandende ogen. Allergisch helaas.

Afijn, de laatste keer ging het zowaar in één keer goed.Het wordt inmiddels alweer wat te lang, maar ik kan de pony nog gewoon laten hangen, want die heb ik extra kort laten knippen. Helaas is de wonderdoende kapster inmiddels met zwangerschapsverlof, dus op haar kan ik voorlopig geen beroep doen.

Onlangs vroeg iemand, die mij nog nooit gezien heeft, dat zijn zo de wonderen van het internet, hoe ik mijn haar draag. Mijn antwoord was: Ik draag mijn haar zuchtend. En hierboven staan de diverse redenen!

Het gaat nergens over, ik waarschuw u allen maar even.

Dus, het rolgordijntje in onze badkamer… het hangt daar al een jaar of twintig. Het ding is dus op en volledig gaar. We hadden al een scheur provisorisch gedicht met een stuk tape , maar gisteren viel de oudste zoon een beetje om, schoot met de elleboog door het gordijntje en de hele onderkant scheurde onbarmhartig af. Daar stond hij in zijn blote voortplantingsaangelegenheid te kijk voor het badkamerraam, dat zich aan de straatkant bevindt.
Gelukkig voor hem was zijn gezicht níét zichtbaar.

Maar goed, van dit gebeuren meende hij ons niet op de hoogte te moeten brengen, we kwamen er achter toen we enige tandenpoetswerkzaamheden en zo gingen plegen, alvorens te gaan slapen.
Oh ja, was hij helemaal vergeten, zeg!
Gdvrdgdvr… Takkenjong!

Kijk, het is niet zo dat het met opzet is gebeurd of zo, maar je kunt zoiets toch even melden?
Afijn, wij weer met tape in de slag om het zaakje weer af te dichten voor kijkgraag publiek.
Goed, wanneer wordt het interessant? Niet… Echt niet…

Vanmorgen zat ik rond 8 uur aan de koffie, me wezenloos ergerend aan de Turkse Tortels in mijn tuin. Die vechten zich momenteel helemaal de veren uit het pak. Volgens mij ligt Cyprus gedeeltelijk in mijn achtertuin en komen daar Griekse én Turkse Tortels foerageren. Duivenoorlog genoeg…

Maar ja, de dagelijkse dingen op mijn vrije vrijdag moeten toch gebeuren, dus ik ging maar eens douchen. De tapesporen aanschouwend dacht ik slim te zijn en het rolgordijntje een stukje te laten zakken, zodat de reparatie van buitenaf niet meer zichtbaar zou zijn. Dus ik trek aan het touwtje, kloenk tik, het gordijntje laat totaal los en daar sta ik, met het complete gordijn in mijn handen en volledig blootgesteld aan de uiterst verbaasde blik van onze buurman, die net in zijn auto wilde stappen.
Zelden heb ik helemaal in mijn eentje zo staan lachen.

Aangezien het rotgordijn aan het plafond hangt kon ik er niet bij, plus hoogtevrees, zodat het krukje ook niet in aanmerking kwam en dus de oudste zoon, aanstichter van al deze ellende en 2 meter lang, maar eens uit bed getrokken om het geval weer op zijn plaats aan te brengen. In de eerste instantie kwam hij nog bloot naar beneden, maar halverwege de trap bedacht zich toch en trok zijn badjas aan en klikte het geval weer op zijn plaats.
We hebben verschrikkelijk gelachen, het gaat inderdaad helemaal nergens over, maar het was gewoon een ontzettend melige situatie.

Nou ja, vanmiddag maar een vervangend luxaflexje aangeschaft. Nu nog iemand vinden die het even ophangt, want een boor bezitten wij niet en enige handigheid ook niet. En het geplakte gordijntje hangt nog wel een poosje, als iedereen er nu maar afblijft.

Ik vraag het mijn ex wel, je weet wel, MZ te A., die heeft een boor en veel handigheid!