Gerda schrijft

Wij zijn verslingerd aan Texel en dus zal het geen verbazing wekken dat we afgelopen vakantie weer daar hebben doorgebracht.
Ook zijn we nogal behoudend, dus verblijven wij meestal in hetzelfde vakantieverblijf helemaal in het noorden en wel in De Cocksdorp.
Deze keer echter wilden we eens aan de zuidkant van het eiland zitten en hadden een huisje midden in Den Hoorn gehuurd.
Nooit meer doen dus!

Het huisje was prachtig. Alles erop en eraan, afwasmachine, oven, magnetron, vloerverwarming, ligbad, allemaal heerlijk!
Maar wel recht tegenover een café met terras gesitueerd. En midden in het historische deel, zodat iedere toerist wel even langs komt fietsen.

Nu waren we vroeg dit jaar en dus waren er de eerste dagen nog weinig toeristen en het café was nog dicht, maar in de loop van de eerste week zagen we Texel veranderen in een Duitse kolonie en ging het café ook open. Veel dronken gebral op het terras aan de overkant, want het was weliswaar vroeg in het jaar, maar wél mooi weer. In het noorden van het eiland is het toch een stuk rustiger.

Ook hebben we nog een nieuwe trend gesignaleerd. Men komt tegenwoordig naar Texel om te joggen.
Waar we dachten lekker rustig te vertoeven, hoorden we na verloop van (helaas korte) tijd: “klosklosklosklos” en kwamen er twee hardrenners aan draven, intussen volop in het Duits ouwehoerend!
Ze komen, God betere het, helemaal vanuit Duitsland om op Texel een stukje hard te rennen, zeg! Ze zijn niet goed snik! Ze hebben daar toch zelf Waddeneilanden zat?

Maar nee, zitten wij lekker op een bankje, komen er twee, tijdelijk uitgedraafde, Duitse hijgers ter linker en ter rechter zijde van ons bankje rekken en strekken, steunend op ónze bankleuning, intussen hijgend en babbelend en ons bedwelmend met hun droge buiten-adem-adem. De neiging mijn Tic-tacs tevoorschijn te trekken en ze er eentje aan te bieden kon ik maar nauwelijks onderdrukken.
Mijn neiging om demonstratief een shagje te bouwen heb ik niet onderdrukt. Vol walging over zulk ongezond gedrag draafden ze weer verder en ik had mijn shagje nog niet eens in brand hoeven zetten. Nu doe ik dat toch al niet in natuurgebieden, maar dat konden ze niet weten natuurlijk.

En deze twee drafpaarden waren bij lange na niet de enigen, het wemelde van de hardlopers op Texel. Bijna allemaal in koppels en Duits kwekkend. De enkele alleen-lopers heb ik uiteraard niet kunnen determineren, Nederlands hijgen of Duits hijgen is niet echt van elkaar te onderscheiden. Maar het zullen dan ook voor het merendeel wel Duitsers geweest zijn.

Wij zijn niet blij met deze trend, want alle vogels verschieten van schrik van al dat rare gedraaf.
Persoonlijk vinden wij dat Texel verboden moet worden voor joggers.
En ook voor loslopende honden en hun baasjes en bazinnetjes, als we dan toch bezig zijn.
Nou ja, eigenlijk voor iedereen, behalve voor ons!

Ik ben verschrikkelijk bang voor honden. Mijn lief is er ook niet dol op, maar is toch niet zo panisch angstig als ik.
Nu verblik of verbloos ik niet van een lullig klein hondje en een middelgroot exemplaar kan ik ook nog wel redelijk behappen al word ik daar ook niet vrolijk van. Maar die heel grote jongens, zoals Duitse Herders of Rottweilers en dergelijke, ik verstijf ter plekke van angst en wacht met gesloten ogen en ingehouden adem tot ze voorbij zijn, mij onderwijl dicht tegen mijn lief aandrukkend. Die mij geruststellend op de rug klopt, terwijl hij zelf ook geen feestgevoel ervaart, de schat.
Wij proberen dan ook om slechts dáár te wandelen waar honden alleen aangelijnd zijn toegestaan. Helaas houden vele hondenbezitters geen enkele rekening met welk verbod dan ook.
Ik kan niet begrijpen dat het in de hersens (?) van dat soort wetsovertreders nou nooit opkomt, dat er ook mensen zijn, die gewoon bang zijn voor honden.

Dat die types dus rustig met bijvoorbeeld drie loslopende Labradors door een natuurgebied lopen te baggeren, waar die beesten kuilen graven, konijntjes opjagen en vogels verschrikken.
En mensen tegenkomen, die er op vertrouwen dat ze geen loslopend hondenspul tegenkomen en dan plotseling worden geconfronteerd met een uit de kluiten gewassen carnivoor met blikkerende tanden en een ongezonde belangstelling, waar geen corrigerend baasje bij in de buurt loopt. Of die voor geen meter naar het corrigerend baasje luisteren.
Kom hier, Tarzan!
Hier, Bello!
Nero, kom je nou of kom je niet!
Nou, in het laatste geval gehoorzaamt zo’n hond natuurlijk altijd: hij komt wel of hij komt niet…

En ik durf er ook nooit iets van te zeggen. Voor je het in de gaten hebt is het van “Attack and kill!” (Dus niet “kill and attack”, dat is net verkeerd om, het heeft toch geen enkele zin iemand te attacken die je net gekilled hebt?) Ik sta regelmatig met het zweet in de handen en koud van angst ergens in een bos te wachten, tot die figuren met hun honden voorbij zijn.
En honden weten dat, hoor!

Nu zijn die beesten van nature toch al gruwelijk opdringerig en hebben ze kennelijk een of andere oerdrang aan alles en iedereen te moeten snuffelen, maar juist omdat ik bang ben lijken ze me dubbel zo lollig te vinden. Ik vind dat, behalve eng, ook nogal walgelijk. Ik snap niet, dat hondenbezitters hun viervoeters hoe dan ook toestaan, dat die tegen wildvreemde mensen opspringen of in het kruis gaan staan wroeten, al snuivend en snorkend. Vooral Boxers vind ik op dat gebied uitermate weerzinwekkend, met die vieze flapwangen en dat eeuwige gezever.
Verbied die hond dat! Leer hem dat af! Dat kan best!

En ik kan het weten, want ik heb zelf een verschrikkelijk grote hond gehad.
Schofthoogte 55 centimeter en 55 kilo zwaar. Een kanjer. Volgens de dierenarts machtige gespierd. Maar wij hadden hem wél afgeleerd tegen vreemde mensen op te springen of in het kruis te wroeten. En wij hielden hem aan de lijn, waar hij niet los mocht lopen.Tegen ons mocht hij wel opspringen, dan had ik zijn kop in mijn nek, maar ook bij ons was kruisgewroet ten strengste verboden. Nou, zijn humeur heeft daar nooit onder geleden, hoor.
Maar nimmer heeft het feit, dat wij zelf een waanzinnig grote hond hadden mijn angst voor andere honden kunnen verdrijven. Mijn eigen hond kende ik, al weet je nooit wat er in die kop omgaat.
Maar van andere honden weet ik dat nog veel minder.

Ik vind honden gewoon doodeng en zou hondenbezitters enorm dankbaar zijn als ze ook eens rekening hielden met mij en hun “hij doet niks, hoor!”-hond netjes aan de lijn houden waar dat verplicht is.
Voordat het een “goh, dat doet hij anders nooit, hoor!”-hond wordt.

Bij voorbaat dank.

En excuses aan Boxerbezitters/liefhebbers, het is slechts mijn persoonlijke mening, dat dat behoorlijk onsmakelijke honden zijn.
Ze zullen ongetwijfeld trouw en vriendelijk zijn, maar dat doet, in mijn ogen, aan hun onsmakelijkheid niets af. Sorry…