Koud, hè?
Dat zul je nou altijd zien, wordt er ijs en sneeuw voorspeld en dan doet de verwarming het opeens niet meer. En nog erger, ook geen warm water tijdens de ochtenddouche. Een nare zaak, om het maar eens mild uit te drukken.
Gelukkig ontdekten we het al ’s morgens, dus alle tijd om actie te nemen, gehuld in een dikke trui uiteraard. En ook al gelukkig is goede raad in ons geval niet zo heel duur, want ik ben wel mooi getrouwd geweest met een loodgieter annex cv-monteur, met wie ik nog uitstekend uit de voeten kan.
Dus heb ik hem maar eens gebeld. Helaas kon hij niet aangeven of hij diezelfde dag nog kon komen. Dat was toch wel een teleurstelling, maar ik hield me dapper en zei, dat ik dan wel een verwarmingsmonteur zou bellen of zo. Maar nee, dat vond hij een slecht idee, dat kon makkelijk 250 Euro gaan kosten en dat was tóch zonde. Hij zou wel kijken wat hij kon doen.
Nou, die dag kon hij kennelijk dus nog niks doen, we hebben de avond kleumend doorgebracht en zijn maar vroeg naar bed gegaan.
De volgende morgen moesten we allebei weer blauw van de kou douchen. Ik had het helemaal gehad en stond op het punt een verwarmingsinstallatiebedrijf te bellen, toen de bel ging.
Ik deed open en daar stond een gereedschapskist. Een hoopvolle blik om het hoekje van de deur leerde mij, dat mijn allerliefste ex nog even wat uit zijn auto haalde, maar dan toch in aantocht was om ons uit onze treurige situatie te helpen.
Natuurlijk moest hij eerst weer zo nodig koffie, maar daarna klepperde hij dan toch de trap op om eens een blik op onze onwillige verwarmingsketel te gaan werpen. Binnen vijf minuten hoorde ik de thermostaat met een tik aanspringen en tien seconden later kwam mijn ex schaterend naar beneden. Hij had even water bijgevuld, want de manometer stond op nul. Fluitje van een cent, dat kon ik zelf ook wel, meende hij.
Nu dacht ik altijd, dat een manometer niet bestond, dat dat een grapje was van de Gebroeders Bever uit De Fabeltjeskrant, maar dat bleek een misvatting. Dat ding dient in de gaten gehouden te worden, moet op ongeveer anderhalf staan en als dat niet zo is moet je water bijvullen.
Hij heeft me nog even voorgedaan hoe dat moest, maar ja, Gerda en techniek, hè, het bleef niet hangen.
Dus toen twee weken later de radiator weer een ijskoude plaat ijzer bleef en we weer moesten douchen onder vrieskoud water heb ik een kwartier zwijgend naar allerlei slangen en zo onder de verwarmingsketel zitten staren. En vervolgens mijn ex maar weer gebeld, al was het weekend.
Nou, dat was toch niet echt normaal, dat er alweer water bij moest, hij kwam nog wel eens kijken. Ik hoorde zijn vriendin op de achtergrond nog bekken, dat hij meer voor mij over had dan voor haar. Zijn verweer was, dat hún verwarming het wél deed en dat ze niet moest zeuren, zolang zij het lekker warm had.
Afijn, er was lekkage op de kamer van mijn oudste zoon, maar zolang die half verteerde dooie muis daar lag, ging hij daar niks aan doen. Ik wist natuurlijk van geen dooie muis, want ik kom nooit op de kamer van mijn oudste zoon, maar het beest lag er inderdaad, in een plas water en in verregaande staat van ontbinding. Gadver…
Met zijn allen hebben we het kadaver verwijderd met stoffer en blik, een plastic zak en veel gegriezel. Geen plechtige begrafenis voor het arme diertje, slechts een doffe plof in de biobak werd zijn deel.
De lekkage werd verholpen, water werd bijgevuld en we hadden weer warmte.
Twee weken later…
Nogmaals die gereedschapskist met mijn ex eraan vast voor de deur. Deze keer water genoeg.
Hij heeft iets vervangen dat 65 Euro moest kosten, maar nu hebben we weer warmte. Geen idee voor hoe lang.
Ik wil dus maar even zeggen, dat een goed functionerende verwarmingsketel niet zo heel gewoon is, hoor!
Het is een Godsgeschenk als het zonder gezeur warmte afgeeft, maar dat weet je pas als het kreng het opgeeft…
on een prachtige hemel met geheimzinnige lichten en vind het zonder meer prachtig. Ik kan daar heerlijk over fantaseren.
Datzelfde, maar dan net omgekeerd, heb ik met bloemen.
oogbereik is. En daar ook helemaal niet in geïnteresseerd zijn.
was rijkelijk voorzien van rottend hout. Alles was klam en schimmelig, de bedden konden bijna doorgaan voor een welgevuld ligbad, maar dan wel met ijskoud water. De keuken was duidelijk op een rommelmarkt aangeschaft, een van de deurtjes donderde soms spontaan van zijn scharnieren. Maar de spinnen waren van topkwaliteit en in elk geval groot, maar ja, ik houd nu eenmaal niet zo van spinnen. Mijn lief heeft de foto’s van diverse enorme exemplaren, die hij na het fotograferen gelukkig wel verwijderde, wijselijk pas ná de vakantie aan mij laten zien, anders had ik beslist geen oog meer dichtgedaan.
Na een kilometer of drie lopen door overigens prachtige duinen begon het te betrekken. Vervolgens begon het héél subtiel te regenen. Je weet wel, van die miezerige motregen, waarvan je in eerste instantie denkt, och…
bot.
Of die stoel met drie poten, die provisorisch gerepareerd met een boomtak, langs een bospad staat opgesteld. Wie verzint zoiets? Wie gebruikt die stoel?
Op Ameland stond ‘s morgens vroeg aan het begin van een duinpad een paar splinternieuwe gymschoenen, maatje 39. Nou ja, misschien van een wandelaarster, die haar frivole nieuwe schoenen had uitgetrokken en met stevige wandelkisten op pad was gegaan.
Een spruit. Langs de kant van de weg. Onmiddellijk krijg ik visioenen van een vrachtwagen vol spruiten, waar één avontuurlijk exemplaar van de kar rolt en de wijde wereld in trekt. Om tot de ontdekking te komen dat rollen net zo lang duurt als de helling lang is. Nu ligt die spruit daar. Heimwee naar de rest en helemaal alleen. En spruitjes hebben geen beentjes, dus veel verder zal de wereldreis niet gaan.
podiumâ€. Hij kan ook zomaar plankenkoorts hebben, dat is meestal als het een wedstrijd betreft.
We waren hoogst bezorgd. Gelukkig, na 3 tenen geheel te zijn verloren knapte hij weer helemaal op en werd Guus, zoals wij hem hebben genoemd, een vervaarlijke Houtduif die zijn allereigenste Luilekkerland te vuur en te zwaard tegen soortgenoten verdedigt. Afgelopen voorjaar heeft zijn echtgenote in onze pergola een nest gebouwd en ze hebben met succes twee jongen grootgebracht.
Toen liet hij zich door een vriend de kop kaalscheren en een smal strookje haar in het midden mocht blijven.
Ga er maar even voor zitten, ik heb van alles te klagen.
In onze pergola heeft een Merelpaar een poging gedaan tot broeden te komen.
eierschaaltjes op de grond.