Gerda schrijft

Ga er maar even voor zitten, ik heb van alles te klagen.
Het is zondagmorgen en het regent pijpenstelen. Dat is alvast niet fijn.
Maar binnenskamers heeft klaarblijkelijk een storm huisgehouden.
Het is hier een gruwelijke puinhoop. De as van shag, sigaretten en sigaartjes ligt een centimeter of wat hoog rondom de asbakken. De asbakken zelf zijn hoog opgetast met peuken. Tissues slingeren over de grond in het gezelschap van lege bierblikjes. Er liggen nog net geen volgedingeste condooms tussen. Wel veel kleingeld. Plus platgetrapte chips en pinda’s. De salontafel is een oerwoud van bruine lege blikken Exportbier. Dat iemand dat kan drinken … Boursin en andere ondefinieerbare massa kleeft aan bank en tafel. Halve toastjes met tonijnsalade zijn met de vloerbedekking in een integratieproces verwikkeld. Diverse lege wietzakjes liggen alom. En er zitten brandvlekken in mijn tapijt. Maar goed, dat was toch al niks meer.

Mijn oudste zoon heeft een feestje gegeven. Wat een slagveld laat zoiets achter. En dan moet het ergste nog komen.

De zoon in kwestie komt rond 4 uur ’s middags uit bed en als gewoonlijk komt hij halfnaakt de kamer binnen. Uit principe heb ik zijn klerezooi niet opgeruimd, dus is hij pissig. Vervolgens kwakt hij nog halfvolle blikken bier in de vuilnisbak. Die is meteen boordevol. De platgetrapte troep en de toastjes laat hij liggen. Hij gaat op zijn nekwervels op de bank zitten. Op de plaats die is vrijgekomen door het verwijderen van de bierblikjes liggen nu zijn voeten, maat 47.
Mijn echtgenoot, die uiteindelijk niet de vader van mijn zoon is en zich er niet mee bemoeit, kijkt het allemaal aan in verwonderde afwachting van de milde confrontatie, want tja… ik ben een makkelijke moeder.

Maar ik ben ook wel een gewóne moeder, dus maan ik de zoon tot enig schoonmaken.
Mijn beloning is een pissige blik over wallen heen, waar een middelgroot middeleeuws kasteel trots op zou zijn.

Niet zijken, ma…

Maar dan komen de lolverhalen.
Hoe ze leuk elkaar hebben bekogeld met pinda’s.
Dat ze zo stoned waren als ik weet niet wat.
Dat er 80 liter bier doorheen is gegaan.
Dat Tommy op de stoep heeft gekotst. (Dat had ik gelukkig nog niet geconstateerd, wegens het pokkenweer was ik nog niet buiten geweest.)
Dat Ruben in slaap was gevallen met zijn kop in mijn boekenkast. Blij dat díé niet heeft gekotst.

En is er ook iets te eten?
Ja, brood en ik ga zo preistamppot maken.
Gedver.
Nou, maak een pizza. Er liggen nog in de diepvries.
Te veel werk. Duurt te lang.
Nou, ruim dan de zooi maar op.
Ja, daaaag. Ik bestel wel Italiaan.
Pizza maken is goedkoper en duurt net zo lang.
Ja, maar zoveel werk. Willen jullie ook pizza?
Och…
Want dan kunnen jullie mooi betalen.
Grmbl…
Ok, dan niet! Gezijk hier altijd…

Dan gaat hij douchen.
Je snapt niet dat zoiets zo’n karakterverandering tot stand kan brengen.

Hè, lekker… Ik betaal de pizza’s wel, hoor!
Hoeft niet, je weet best dat Peter aan de lijn is.
O ja… sorry, Peet!

In vervolgens gaat hij aan het opruimen en schoonmaken!
En nog meer vervolgens gaat hij zitten kijken wanneer ik eindelijk eens begin aan de preistamppot.

Honger, ma!
Jaja…

Dus verdwijn ik in de keuken, ik ben toch wel een redelijk ouderwets exemplaar. Maar ik kan wel verdraaid lekker koken, al zeg ik het zelf. De preistamp was weer heerlijk!

Lekker, ma.
Fijn, jongen.
Ik neem nog een beetje.
Zucht…..

Onze hulp in de huishouding zei het vroeger al: Kinderen! Je naait ze, maar je kunt ze beter breien, dan kun je ze weer uithalen.

Afijn, het huis is weer redelijk opgeruimd. Nu nog stofzuigen…
En hoe krijg ik die tonijn uit de vloerbedekking?
Och, laat maar zitten, het is toch al niks meer.