Gerda schrijft

Ik wilde het eens een keer over iets anders hebben dan over mijn niet aflatende blijdschap met mijn huidige echtgenoot en mijn kids.
Ik wilde het eens over mijn ex hebben…

Mijn ex heeft een enigszins bizar gevoel voor humor. Niet dat dat de oorzaak was van het stranden van ons langjarig huwelijk, we hebben heel wat afgelachen, maar soms werd ik er niet helemaal vrolijk van.

Zo liep hij ooit naar de keuken om een biertje te scoren. Aangezien hij toch die kant op ging vroeg ik hem of hij de aardappelen even laag wilde zetten, als het water al kookte. Kwam ik 5 minuten later in de keuken, stond de pan aardappelen op de grond. Inderdaad, dat is lager dan het fornuis… Lachen, hoor!
Hij lag geheel in een deuk vanwege mijn nijd, maar er zat wel een rare smeltplek in het zeil en de aardappelen waren niet meer gaar te krijgen. Dan zat hij daar nog over te mopperen ook! Al met al vond ik het een prijzig geintje, het zeil was écht helemaal verpest.

Of hij debiteerde van die schattige complimenten zoals: Ach, zo stom als je eruitziet wordt je toch nooit, zo stom is niemand.
Het woordje “stom” is naar believen te vervangen door het woordje “oud”. Hij noemde me ook altijd “slome”, of soms “dooie” het zal wel zijn versie van “lieverd” zijn, want zijn huidige partner noemt hij ook zo. Zij is er, volgens mij, al net zo ongelukkig mee als ik was.
Hij legde dan wel liefhebbend een arm om me heen, maar toch klinkt “lieffie” leuker dan “slome”.

Ook irritant was het feit, dat hij heel natuurgetrouw net kon doen alsof hij viel en dat deed hij dan ook te pas en te onpas. Als ik dan bezorgd toeschoot om te kijken wat hij mankeerde en of ik kon helpen stond hij wijd grijnzend op en liep zonder een woord ginnegappend door. Het kon uiteraard niet uitblijven, dat hij op een dag een enorme smak maakte en ik er gewoon langsliep, terwijl hij, naar later bleek, zijn enkel gebroken had. Die keer was het dus écht. Razend was hij, dat ik hem zomaar had laten liggen! Maar met dat “grapje” heeft hij me daarna nooit meer geconfronteerd.

Hij reageerde ook wel eens wat onredelijk, zie onder andere bovenstaand voorbeeld.

Op een dag had ik boodschappen gedaan en was boter vergeten. Hij had het nog gevraagd voordat ik ging, maar inderdaad, zo stom als ik eruitzie word ik nooit, dus tóch vergeten, hè… Dat had ik dus expres gedaan, volgens hem en hij heeft me de rest van de dag doodgezwegen. Er zijn geen woorden om mijn verbazing en woede te beschrijven over dat soort onzinnige beschuldigingen, juist omdat hij het uit de grond van zijn hart meende.

Achteraf kan ik er allemaal best om lachen, maar ik ben toch blij dat ik zijn flauwe practical jokes en rare woede-aanvallen niet meer mee hoef te maken. Het is erg vermoeiend om nooit te weten hoe je echtgenoot zal reageren en je dus altijd wat voorzichtig moet zijn met wat je zegt of doet.

Helaas zie ik in mijn jongste zoon diezelfde rare neigingen. Sinds kort heeft hij een vriendin en behalve die rare val-grap gaat hij net zo met haar om als voorheen zijn vader met mij.

Ik moet daar maar eens een ernstig gesprek met hem over voeren…