Gerda schrijft

Nee, ik heb het niet over een weekend uitwaaien op de Wadden. Ik heb het over naar de kapper gaan. En de vreselijke hekel die ik daaraan heb.Ik heb bijzonder zielig dun haar, de kapper noemt het eufemistisch “erg fijn haar”. Het wordt enorm snel vet en moet dus dagelijks gewassen worden. Veel is er niet mee te beginnen, maar het groeit veel te hard naar mijn zin.

Soms is het heel erg warm weer en gaat het zo akelig in mijn nek plakken. Dan wil ik wel naar de kapper, maar het is zo heet daarbinnen! Dus stel ik het even uit en vervolgens af, als het weer afkoelt, want dan is het niet meer zo dringend nodig. Of het is inmiddels zo lang dat mijn pony in het midden gescheiden moet worden en ik de hele dag met van die dunne sliertjes haar voor mijn ogen loop. Gék word ik daarvan, maar ik ga niet naar de kapper.Pas als mijn zoon me Ma Flodder begint te noemen en mijn lief toch wat voorzichtige suggesties gaat doen, okok, dan ga ik wel naar de kapper… En dan kan het nog wel een poosje duren voor ik daar écht zit.

Maar waaróm heb ik zo’n hekel aan naar de kapper gaan?Het kost allemaal maar tijd waarin ik leuke dingen had kunnen doen. Nou ja, niet zoveel tijd, want ik zorg ervoor mijn haar gewassen te hebben en föhnen helpt bij mijn haar niks, dus laat dat ook maar zitten. Dus is het is achterlijk duur, want ze zijn hooguit 20 minuten met dat fluthaar van mij bezig.

Maar het ergste is, dat ik nog niet in die kappersstoel zit of de knipster vraagt me mijn bril af te zetten.Nou, dan ben ik aan haar humeur en haar mening over mijn kapsel overgeleverd. Ik ben zo kippig als een mol, (nee, niet mollig als een kip!), dus ik zie werkelijk niet wat ze allemaal aan het uitspoken is, al babbelend over ditjes en datjes en met een plantenspuit koud water op mijn kop sproeiend.

Ze trekt wat aan mijn haren, knipt wat en kletst over niks. Ze bedoelt het natuurlijk lief en ik waardeer het echt, maar intussen zit ik met kromme tenen af te wachten, wat ze ervan maakt. En soms als ik dan mijn bril weer op mag, schrik me kapot! Meestal omdat het veel te kort is en daar helpt helaas alleen de tijd. Het groeit wel weer aan, maar tot het zover is loop ik met een slecht passend kapsel, dat net zo vervelend voelt als iets te kleine schoenen.Gelukkig is het ook wel eens te lang en dan kan er ter plekke nog iets aan gedaan worden. Wel is het zaak om in exacte milimeters te melden wat er nog af moet, want uiteraard moet de bril weer op het kaptafeltje bivakkeren. En nee, contactlenzen zijn geen optie, dat experiment is helaas hopeloos mislukt wegens continue brandende ogen. Allergisch helaas.

Afijn, de laatste keer ging het zowaar in één keer goed.Het wordt inmiddels alweer wat te lang, maar ik kan de pony nog gewoon laten hangen, want die heb ik extra kort laten knippen. Helaas is de wonderdoende kapster inmiddels met zwangerschapsverlof, dus op haar kan ik voorlopig geen beroep doen.

Onlangs vroeg iemand, die mij nog nooit gezien heeft, dat zijn zo de wonderen van het internet, hoe ik mijn haar draag. Mijn antwoord was: Ik draag mijn haar zuchtend. En hierboven staan de diverse redenen!