Gerda schrijft

Je kent dat alweer wel…

Ik kom uit bed en mijn lief vraagt: Lekker geslapen?
Nu ik er over nadenk, ik heb geen idee, ik sliep. Geen idee of het lekker was, ik weet alleen dat opstaan altijd minder leuk is.
Maar ik zeg ja.

Aangezien hij ’s morgens altijd koffie voor me zet (wat overigens zéér gewaardeerd wordt!), luidt na de eerste slok, soms zelfs nog daarvóór de vraag: Is de koffie lekker?
Ja, waarom niet, ze is altijd lekker en het maatschepje is niet groter of kleiner geworden sinds gisteren.
Ik zeg maar weer ja.

Mijn zoon komt binnen en vraagt: Alles goed?
Nee, natuurlijk niet, in welk mensenleven is álles goed?
Maar wederom zeg ik ja.

Ik sta op en loopt richting toilet en dan vragen ze nog: Wat ga je doen?
Nou, wat denk je?
Maar ik geef nog antwoord ook…

Ik zeg, dat ik boodschappen ga doen, ik trek mijn jas aan, pak de boodschappentas en dan, verdomd als het niet waar is: Ga je nú boodschappen doen?
Nee, ik dacht, ik ga even een beetje in de tuin staan met mijn jas aan en de boodschappentas in mijn hand. Lijkt me leuk…
En als klap op de vuurpijl: Moet ik mee?
Nee, natuurlijk moet hij niet mee, maar het zou wel zo gezellig zijn.

Ik sta op en zeg: Ik ga naar bed.
Vraagt hij: Nu al?
Nee, ik ga nog een uurtje hier staan en dán ga ik naar bed.

Ik kom binnen na even weg geweest te zijn.
Ah, ben je daar weer?
Gut, ik geloof het wel, ja…

Dan staait mijn collega naar het openstaande raam, doet het dicht en vraagt vervolgens, of het goed is dat ze het raam dicht doet, want ze wordt een beetje “stijfjes”. Tja… het raam is nu al dicht, hoor, ik heb kennelijk geen stem in het kapittel.
En weer zeg ik ja. Al bedoel ik een luid en duidelijk nee, wat zij donders goed weet.

En zo zijn er allemaal van die vragen waarop je automatisch toch een antwoord geeft. Hoe nietszeggend ook.
Maar het ergst is wel de vraag: Hoe is het met je?
Geen mens dat daar oprecht een antwoord op wil. Stel je voor, dat dan de sluizen van alle onvrede opengaan!
Maar dan zegt de gemiddelde mens: Prima. En met jou?
Dat is dus dom… Doe dat niet!
Beperk je antwoord tot het woordje “prima”.
Want anders breekt vaak het onweer van alle ellende pas echt los.
Alle kwalen en narigheid die je maar kunt bedenken worden over je uitgestort.

Tante Toos heeft reumatiek en oom Harry heeft astma. Allemaal erg rottig, maar eigenlijk wilde je het niet écht weten.
De stuitbevalling van nicht Coby en de beenbreuk van neef Hendrik, allemaal bijster zielig, maar je kent die lieden niet of nauwelijks.
Zelf lijdt verteller minstens aan galstenen, een wankel huwelijk, kinderen die niet willen deugen of andere kommervolle zaken.
Én de persoon in kwestie weet niet wanneer een vraag retorisch is en slechts met een kort “goed” beantwoord kan zijn.

Maar zelf kan ik er ook wat van, hoor. Een paar van mijn domste vragen:

Welke idioot zet dáár nou een basversterker neer?
Welke ellendeling heeft mijn laatste biertje opgedronken?
Welke geilbuik heeft een shortcut naar een pornosite op mijn bureaublad gezet?
Welke viespeuk heeft zijn remsporen niet verwijderd?
Welke minkukel heeft mijn fiets lek gereden?

Ik vraag het en verwacht geen antwoord, want het antwoord is bekend.
En mijn zoon weet wél wanneer een vraag retorisch is, hij geeft dan ook geen sjoege, hij grijnst alleen een beetje.