Gerda schrijft

Je kent dat wel… Het gaat nergens over, maar je ergert je er kapot aan.
Mijn zoon is wereldkampioen kleine ergernissen veroorzaken.

Elke dag moet er een anderhalve literfles cola aangeschaft worden en elke dag blijft er een halve liter in de fles zitten. Na twee dagen koop ik dus geen nieuwe cola en is hij pissig. Terwijl er toch heus nog een liter staat! Maar dat is dan niet meer lekker genoeg. Elk voorstel om dan voortaan gewoon een literfles te kopen wordt weggehoond.
Maar die niet goede halve liters drinkt hij gelukkig wel morrend op.

Ook zoiets: de kraan van de douche is al jaren kapot, de knop van het kreng zit los. Dus meng je het water tot het de goede temperatuur heeft en zet dan even de losse knop van de kraan in het zeepbakje of zo. Zo niet mijn zoon. Als hij staat te douchen dan horen we elke avond per douchebeurt 3 of 4 keer die knop met veel gekletter op de grond vallen. Grrrrrrr… Straks valt het ding echt kapot en dan kunnen we niet meer douchen zonder een waterpomptang mee te nemen!
Afijn, mijn ex komt komend weekend de douchekraan vervangen. En dan wil ik ook meteen een lekker luxe exemplaar, zo’n thermostaatkraan!
En liefst zonder knoppen.

Nog een kleine ergernis zijn zijn vreselijke zweetschoenen. Dat hij stinkpoten heeft, daar kan hij niks aan doen, maar hoeveel moeite is het om even je schoenen in een plastic tas te schuiven, voordat je ze midden in de kamer neerzet? Of zet ze in je eigen kamer, dan ben je de enige die er last van heeft.

Of die rottige gewoonte zijn sigarenpeuken in lege bierflesjes te gooien. Gadverdamme, zeg, wat een viezigheid!
En als er nou geen asbakken in huis zouden staan, okay, maar ik rook ook en er zijn er ruim voldoende.

En ook die ellendige hebbelijkheid de deur onder aan de trap dicht te smijten. Men kan een deur ook gewoon dicht doen, hoor, het hoeft niet altijd van KLABAM!!!
Als ik daarover mopper kijkt hij me altijd aan met een gezicht van: Huh?

En wat mij ook ergert en dat is geen kleine ergernis, dat is een enorme ergernis, is dat als hij thuis komt meteen vraagt: “Wat eten we?”
Dat is natuurlijk zo erg nog niet.
Maar vervolgens gaat negen van de tien keer zijn mobiel, vijf minuten voordat het eten klaar is, vervolgens trekt hij een jas aan, roept doei!!! en vertrekt met onbekende bestemming!
Hallo!!!
Ik heb net óók voor jou staan koken, gek!
Zit ik hier met een enorme pan macaroni, nasi goreng of what so ever.
Lummel…

En dan hebben wij de volgende dag die pan dus maar leeggegeten, komt hij doodgemoedereerd binnen en vraagt of er nog wat te bikken is!
Nee, dus… En dan ben ik nog zo stom om dan een uitsmijter voor hem te bakken of zo.

Andere ergernissen hebben ook hun handige kant.
Ligt zijn jas ’s morgens op de stoel in de huiskamer en staan er een paar, mij niet toebehorende, schoenen maat 37 onder de salontafel geschoven, dan is hij thuisgekomen vannacht en heeft zijn vriendin bij zich, dus moet ik zorgen dat ik voor half negen onder de douche ben geweest. Het feit dat die jas daar op die stoel ligt vind ik heel vervelend, we hebben namelijk ook een kapstok in de hal, maar toch… dat paar schoenen maakt het een beetje goed, want als zij gaat douchen is daar al gauw een uur mee weg en ik moet toch ook op tijd op mijn werk zijn. Dus die ergernis is dan toch wel weer handig.

Ik kan nog vele bladzijden vol schrijven met dit soort dingen, maar dan wordt het een boek en geen column.
Conclusie is wel, dat het nog niet meevalt om in één huis te leven met een volwassen zoon, maar toch… het heeft vaak ook zo zijn leuke kanten.

En daarover wellicht later… of had ik daar al vele malen iets over geschreven?
Nee… kan nooit!