Impetigo
Mijn oudste zoon had weer eens wat.
Grote blaren verschenen op zijn gezicht en bovenarmen. Om vervolgens allemaal vrijwel tegelijk te knappen en zijn bovenlijf in één grote open wond te veranderen. Alleen zijn neus stak als een witte oase puntgaaf uit de etterende puinhoop naar voren.
Excuses voor deze onsmakelijke details, maar ik hecht er belang aan dat de lezer mee kan leven, schreef zij grijnzend…
Natuurlijk kreeg hij dat op vrijdagavond, als de huisarts niet bereikbaar is en de huisartsenpost, zo wij dachten, het geval vast niet dringend genoeg zou vinden om er de weekendrust voor op te offeren.
Kortom, het was afzien tot hij maandagmiddag dan bij een huisarts terecht kon om zijn ellende te laten beschouwen. En geloof me gerust, het wás doffe ellende.
Het scheen verschrikkelijk te jeuken en het zag er allerwalgelijkst uit.
Hij zag er dan ook erg tegenop de weg naar de huisarts in de openbaarheid per fiets te moeten afleggen, dus heb ik hem maar even gebracht met de auto.
En dan nog had je de mensen bij de verkeerslichten moeten zien staren…
Maar ja, in de wachtkamer zat hij natuurlijk gewoon te kijk.
En dan is het heel typisch, dat mensen plotseling heel gewoon doen over zoiets. Allemaal zieligerds onder elkaar natuurlijk. Er zat bijvoorbeeld een mevrouw met een open been. Och ja, ook niet erg esthetisch. Dus Tim was gewoon een patiënt onder de rest van de patiënten. Daar werd hij wel iets vrolijker van.
De assistente wist mij te melden dat we absoluut naar de huisartsenpost hadden moeten gaan en dat hij daar beslist wel geholpen zou zijn.
Een mede-wachtende viel haar bij en deelde ons mee dat ze er altijd zo vriendelijk werd geholpen en als er een test was gedaan kreeg ze vaak dezelfde dag nog uitslag.
Nou, uitslag had de schat al meer dan genoeg, vond ik eigenlijk en zei dat dan ook..
De pret was groot. Zelfs mijn zoon moest grinniken en daar werd ik redelijk blij van, het was het eerste lachje in drie dagen.
Eindelijk mocht hij dan het heilige der heiligen betreden en brutaalweg stapte ik achter hem aan de spreekkamer in. Ja, ok, hij is bijna 24, maar als ik niet meega zal ik nooit weten wat hij nou eigenlijk precies heeft, hij is namelijk niet altijd even mededeelzaam.
De dokter had het in één oogopslag gezien, het was impetigo.
Nou, dat klinkt toch eigenlijk wel interessant, niet dan?
Helaas bleek de Nederlandse vertaling “krentenbaard†te luiden. Zowel Tim als ik hebben ter plaatse besloten, dat dat een officieel scheldwoord móét zijn!
Hoe dan ook, het stelde in feite niet veel voor, allemaal redelijk onschuldig, alleen wel erg veel impetigo in 1 keer. Meer een soort krentenbivakmuts en krentenshirt met lange mouwen. Een enorme krent, zal ik maar zeggen.
Erg besmettelijk, dat ook nog, maar als mijn lief en ik binnen drie dagen geen verschijnselen hadden dan was er niks aan de hand.
Kuurtje Prednison dan maar…
Pardon? Prednison? Dat is toch verschrikkelijk heftige troep?
Viel wel mee, het waren maar 5 mg pilletjes. Nou, ok ok ok!
Maar jeetje, dat Prednison is een soort chemisch dunschilmesje, zeg! Binnen een dag waren de blaren weg, twee dagen later zag het egaal rood en nu, 5 dagen later is het egaal roze. Kortom, hij is weer redelijk toonbaar, terwijl we echt dachten, dat het nooit meer goed zou kunnen komen.
Volgens mij is Prednison absoluut verschrikkelijk heftige troep.
En mijn lief en ik zijn gelukkig niet besmet… een hele opluchting!