Gerda schrijft

Ik ben verschrikkelijk bang voor honden. Mijn lief is er ook niet dol op, maar is toch niet zo panisch angstig als ik.
Nu verblik of verbloos ik niet van een lullig klein hondje en een middelgroot exemplaar kan ik ook nog wel redelijk behappen al word ik daar ook niet vrolijk van. Maar die heel grote jongens, zoals Duitse Herders of Rottweilers en dergelijke, ik verstijf ter plekke van angst en wacht met gesloten ogen en ingehouden adem tot ze voorbij zijn, mij onderwijl dicht tegen mijn lief aandrukkend. Die mij geruststellend op de rug klopt, terwijl hij zelf ook geen feestgevoel ervaart, de schat.
Wij proberen dan ook om slechts dáár te wandelen waar honden alleen aangelijnd zijn toegestaan. Helaas houden vele hondenbezitters geen enkele rekening met welk verbod dan ook.
Ik kan niet begrijpen dat het in de hersens (?) van dat soort wetsovertreders nou nooit opkomt, dat er ook mensen zijn, die gewoon bang zijn voor honden.

Dat die types dus rustig met bijvoorbeeld drie loslopende Labradors door een natuurgebied lopen te baggeren, waar die beesten kuilen graven, konijntjes opjagen en vogels verschrikken.
En mensen tegenkomen, die er op vertrouwen dat ze geen loslopend hondenspul tegenkomen en dan plotseling worden geconfronteerd met een uit de kluiten gewassen carnivoor met blikkerende tanden en een ongezonde belangstelling, waar geen corrigerend baasje bij in de buurt loopt. Of die voor geen meter naar het corrigerend baasje luisteren.
Kom hier, Tarzan!
Hier, Bello!
Nero, kom je nou of kom je niet!
Nou, in het laatste geval gehoorzaamt zo’n hond natuurlijk altijd: hij komt wel of hij komt niet…

En ik durf er ook nooit iets van te zeggen. Voor je het in de gaten hebt is het van “Attack and kill!” (Dus niet “kill and attack”, dat is net verkeerd om, het heeft toch geen enkele zin iemand te attacken die je net gekilled hebt?) Ik sta regelmatig met het zweet in de handen en koud van angst ergens in een bos te wachten, tot die figuren met hun honden voorbij zijn.
En honden weten dat, hoor!

Nu zijn die beesten van nature toch al gruwelijk opdringerig en hebben ze kennelijk een of andere oerdrang aan alles en iedereen te moeten snuffelen, maar juist omdat ik bang ben lijken ze me dubbel zo lollig te vinden. Ik vind dat, behalve eng, ook nogal walgelijk. Ik snap niet, dat hondenbezitters hun viervoeters hoe dan ook toestaan, dat die tegen wildvreemde mensen opspringen of in het kruis gaan staan wroeten, al snuivend en snorkend. Vooral Boxers vind ik op dat gebied uitermate weerzinwekkend, met die vieze flapwangen en dat eeuwige gezever.
Verbied die hond dat! Leer hem dat af! Dat kan best!

En ik kan het weten, want ik heb zelf een verschrikkelijk grote hond gehad.
Schofthoogte 55 centimeter en 55 kilo zwaar. Een kanjer. Volgens de dierenarts machtige gespierd. Maar wij hadden hem wél afgeleerd tegen vreemde mensen op te springen of in het kruis te wroeten. En wij hielden hem aan de lijn, waar hij niet los mocht lopen.Tegen ons mocht hij wel opspringen, dan had ik zijn kop in mijn nek, maar ook bij ons was kruisgewroet ten strengste verboden. Nou, zijn humeur heeft daar nooit onder geleden, hoor.
Maar nimmer heeft het feit, dat wij zelf een waanzinnig grote hond hadden mijn angst voor andere honden kunnen verdrijven. Mijn eigen hond kende ik, al weet je nooit wat er in die kop omgaat.
Maar van andere honden weet ik dat nog veel minder.

Ik vind honden gewoon doodeng en zou hondenbezitters enorm dankbaar zijn als ze ook eens rekening hielden met mij en hun “hij doet niks, hoor!”-hond netjes aan de lijn houden waar dat verplicht is.
Voordat het een “goh, dat doet hij anders nooit, hoor!”-hond wordt.

Bij voorbaat dank.

En excuses aan Boxerbezitters/liefhebbers, het is slechts mijn persoonlijke mening, dat dat behoorlijk onsmakelijke honden zijn.
Ze zullen ongetwijfeld trouw en vriendelijk zijn, maar dat doet, in mijn ogen, aan hun onsmakelijkheid niets af. Sorry…