Tja…
Zaterdagochtend, 9 uur…
Ik zit op de bank met koffie en de krant, vagelijk geplaagd door schuldgevoelens.
Eigenlijk moeten we namelijk onkruid wieden.
Het is droog, de zon schijnt, maar niet zodanig, dat men derdegraads brandwonden zal oplopen tijdens het wieden, maar ik heb er gewoon helemaal geen zin in.
En er ligt nog een afgrijselijke hoeveelheid was, ik moet dringend stofzuigen, de badkamer wil, behalve mij, ook wel weer eens een échte dweil zien, maar ik zit op de bank mijn krantje te lezen en koffie te leuten en heb het uitstekend naar mijn zin.
Mijn lief zit aan zijn pc foto’s te bewerken. Waarschijnlijk voelt hij zich ook vagelijk schuldig, want we hadden toch écht afgesproken dat we van allerlei nuttigs zouden gaan doen vandaag.
Er wordt van alles door ons gebabbeld, maar met geen woord wordt gerept van onkruid, vuile was, dweilen en andere barre zaken.
Ja, we kijken wel uit, voor we het in de gaten hebben zitten we straks nog op handen en voeten in de tuin!
Dus heb ik schuldgevoelens, want ik weet nu al dat er vandaag weer niks van komt.
We zouden natuurlijk een hulp in de huishouding en een tuinman kunnen inhuren. Want we zijn wérkelijk uitermate hulpbehoevend betreffende voornoemde en andere zaken in en rond het huis. Maar ja, dat kost het nodige en we zeggen telkens tegen elkaar dat het niet nodig is en ook niet nodig zou mogen zijn, omdat we dat soort dingen prima zelf kunnen.
Ongetwijfeld is dat ook zo. Probleem is dat we het wel zouden kunnen, maar het gewoon niet doen.
Na mijn krantje, de koffie en het foto bewerken zijn we een stuk gaan wandelen in het zonnetje. Lekker gelummeld op een bankje. Foto’s gemaakt, die morgen natuurlijk weer bewerking nodig hebben. Je kunt immers niet bijtijds genoeg een alibi regelen?
Zaterdagavond, 9 uur…
Helaas, vandaag weer niks huishoudelijks gedaan, behalve boodschappen.
Morgen gaat het volgens de berichten regenen, dus komt er van wieden niks, maar de was en de badkamer, echt, echt en écht, dat gaan we doen, zo hebben we afgesproken.
Zondagmorgen, 9 uur…
De foto’s van gisteren worden bewerkt. Op de televisie is een leuke documentaire, die ik zit te kijken terwijl ik koffie drink. Het weer valt enorm mee, dus misschien kunnen we nog even naar de Oostvaardersplassen of zo?
Wij roepen onszelf tot orde, vandaag moet het echt gaan gebeuren, hoor!
Maar ja, je kunt maar tegengewerkt worden in je goede voornemens.
Er ligt een volwassen alp vuile was, maar als ik op kleur sorteer heb ik steeds nét geen wasmachine vol.
Toen mijn lief de badkamer wilde gaan dweilen stond toevallig mijn zoon te douchen.
Het heeft vannacht toch best geregend, het is in de tuin een modderpoel.
En zodoende staat het onkruid nog steeds 50 cm hoog, waarbij we als smoes kunnen aanvoeren, dat het dan makkelijker wiedt.
Zondagavond, 9 uur…
Het was heerlijk in de Oostvaardersplassen.
Tja…