Gerda schrijft

Wie mijn stukjes regelmatig leest zou zomaar in de veronderstelling kunnen verkeren, dat ik een makkelijke moeder ben. In veel opzichten is dat ook zo. Maar ik kan ongelofelijk zeuren om de kleinste kleinigheden.
Tenminste, mijn zoon vindt het kleinigheden, ik heb er vaak een andere mening over.
Houd me ten goede, soms heeft hij gelijk, maar meestal heb ik gelijk.
Vind ik…

Een paar voorbeelden? Bereidt u voor op schokkende familietaferelen!

Ik kom ’s morgens uit bed, er van overtuigd dat ik nog genoeg shag heb voor mijn ochtendpeukje. Op mijn werk mag ik niet roken en dat vind ik geen punt, maar ik wil ’s morgens wel graag even een teugje nicotine tot mij nemen. Maar nee, ergens gedurende de nacht, terwijl ik in dromenland vertoefde, heeft een vriend van mijn zoon de laatste kruimels de lucht in geblazen.
Dames en heren, ik kan u melden, dat dat enorm afzien is! En dat daar ook grote commotie over is geweest!

Nog zoiets, ik kom uit mijn werk en denk dat er nog genoeg te eten en drinken in huis is en dat ik dus geen boodschappen hoef te doen. Fout! Meneer Zoon heeft vrijwel de complete voorraad geconsumeerd. En het is raar maar waar, het regent dan altijd. Kan ik in de stromende rotregen alsnog naar de winkel, waar hij werkt en waar ik hem dus pisnijdig tegenkom, om te foerageren.
Neenee, hij niet pisnijdig, maar ik!
Je zou de onschuldige grijns eens moeten zien, die hij dan etaleert. Ja, ik had honger, ma!
Manman, die moet een berenhonger gehad hebben, dat staat vast!

Of dan liggen we in bed en plotsklaps klinkt vanaf zijn zolderkamer luid gebas. Er moet zomaar even geoefend worden.
- Hallo, gek! Het is 2 uur!
- Oh sorry, mam…
- Gromgrom…
Hij is verdomme 23, op welke leeftijd worden hersens actief?

Onlangs schoot me opeens verschrikkelijk in het verkeerde keelgat, dat twee dames uit zijn kennissenkring hier aan mijn pc hebben zitten vlooien en mijn twee dierbare Sinterklaaskikkertjes hebben opgegeten.
Het is misschien flauw voor twee volwassen mensen, maar die stomme chocoladekikkertjes waren voor ons een fijne herinnering aan een bijzonder leuk weekend.
Bewust hebben we ze meegenomen en nooit opgegeten. Ze stonden tussen onze pc’s gewoon gezellig te staan, samen met twee sinterklaasmuisjes.
En dan blijken twee, mij wildvreemde dametjes hun hagelwitte tandjes in onze kikkertjes te hebben gezet en de glimmende verpakking achteloos op de grond te hebben gegooid.
Jawel, op de grond gegooid, de prullenbak staat een hele meter verderop, hè…
Ook hebben ze een halve zak Milky Ways weggevreten en daarvan ook overal de verpakkingen rondgestrooid. Ze hebben de defragmentatie van mijn E-schijf (en die is gróót, kan ik u vertellen, dus dat is een langdurige grap, die ik daarom ’s nachts uitvoer) afgebroken omdat internet zo traag was.
En waar was in die tijd mijn zoon? Geen idee! Hij was er niet bij, wist hij te vertellen, maar hij had ze daar gestationeerd dus hij wist wel dat de meiden daar zaten.

Het zal wel een stomme vraag zijn, hoor, maar hoe krijgt iemand het in zijn/haar hoofd zomaar ergens zonder vragen van alles op te gaan zitten eten en zo?
Het klinkt misschien overdreven, maar het voelt een beetje alsof er is ingebroken.
Dat wildvreemde mensen in jouw spullen hebben zitten potelen.
Dat twee van die giechelgrieten misschien wel de liefdevolle mails hebben zitten lezen, die mijn lief en ik elkaar sturen. De persoonlijke columns die ik heb geschreven, hebben zitten doorlezen. Dat ze dus, verdorie, zonder enige schroom aan MIJN spullen zitten en MIJN dierbare herinneringen opeten.

Ben ik dan flauw, als ik mijn zoon vertel dat als zoiets ooit weer gebeurt, mijn pand voortaan voor al die rare mensen gesloten gebied is?
Nou, hij vindt van wel en ik vind van niet.

En ben ik dan flauw, als ik eigenlijk toch wel een excuus verwacht? Nou, vergeet het gerust, niks excuses. Maar als ze even willen vertellen waar zij fijne en onvervangbare herinneringen aan hebben, dan kom ik dat ook even lekker stuk maken!

Ik heb een wachtwoord op mijn pc gezet. Groot was de ontsteltenis.
Na enig uitpraten en wederzijds mekkeren hebben we ons geschil bijgelegd.
Het wachtwoord is weer van de pc en er komen geen vreemde dames meer in mijn bestanden graven.
En anders komt er definitief een wachtwoord voor.

Ook toffe moeders zijn soms zeurpieten.
Het zij zo…