Gerda schrijft

Mijn zoon speelt basgitaar in een band. En ze worden bekender en bekender, dus moeten ze steeds vaker optreden.
Een aankomend optreden heeft een behoorlijk grote invloed op de schat. Het betekent dat hij voortdurend in beweging is en me aldoor beknuffelt. En dat betekent weer dat hij zenuwachtig is. Vervelender is dat hij ook steeds mijn lief wil knuffelen, die daar allemaal niks van moet hebben.

Maar goed, er staat weer een optreden aan te komen. En de komende 4 weken nog een stuk of 8.
Zucht… Ik moet uiteraard zijn hanenkam iedere keer föhnen, ook dat nog! Die moet dan op zijn allermooist zijn, want soms staan ze voor zo’n 300 man. Goed, het is geen Kuip en ook geen Ahoy, maar P60 en Tivoli Oude Gracht hebben ze al gehaald.

Soms heeft hij er verschrikkelijk zin in. Dan weer heeft hij er maar dan ook ábsólúút geen zin in, want “zo’n stom klein podium”. Hij kan ook zomaar plankenkoorts hebben, dat is meestal als het een wedstrijd betreft.
Maar altijd is hij even druk en knuffelig.
Ik laat hem meestal maar. Ooit heb ik eens gevraagd of hij nerveus was en toen vrat hij me bijna op. Natuurlijk was hij niet zenuwachtig! Wackmobil is de beste band van de wereld en er gingen wel 50 fans mee. Om vervolgens op de bank neer te storten en net te doen alsof hij totaal relaxed was.
Drie minuten.
Want toen begon het gedreutel weer. Maar ik vraag maar niet meer of hij nerveus is.
En ik zeg ook maar niet meer, dat Frans Bauer, om maar eens iemand te noemen, wel een paar méér dan 50 fans meeneemt naar een optreden.
Dat is spelen met mijn voortanden.

Soms word ik helemaal niet goed van dat gedoe en verzoek ik hem iets nuttigs te gaan doen. Boodschappen of zo. Vervolgens vertrekt hij met een grote boodschappentas en mijn bankpasje naar de winkel waar hij werkt en schaft daar zaken aan, die ik eigenlijk niet zo héél erg nodig heb.

Ik ben altijd een beetje opgelucht, als de bel gaat en de rest van de band binnenkomt om alle attributen op te halen, die hier met enige regelmaat in de huiskamer in de weg staan.
Met deze kwalificatie bedoel ik uiteraard niet mijn zoon, al wordt hij wel meegenomen. Dan rest mij niets meer dan hopen, dat het allemaal weer helemaal goed gaat. Plus de schrik, dat hij mij mijn bankpasje niet heeft teruggegeven.

Soms heb ik “pech” en ben ik nog niet naar bed als hij thuiskomt.
Want dan volgt de ontlading.
Alweer knuffels, vooral als het heel erg goed is gegaan.
En geloof me, dat is niet altijd fijn. Voor zijn optreden is hij schoon en droog, na zijn optreden is hij klam en zoutig. Soms komen er wat bandleden mee naar binnen, die ook zo nodig even moeten kussen, omdat het allemaal zo goed is gegaan. Vooral de drummer is erg zweterig. Die heeft een sikje en dat voelt dan een beetje viezig. Het is natuurlijk wel erg leuk, dat ze mij zo lief vinden, maar al die klamme wangen, mwoah…
Maar als het hele spul de deur weer uitgewerkt is, tja, dan komt de broodnodige ontspanning. En is het geknuffel ook afgelopen, goddank.

- Mama, mag ik een biertje van je?

Een ferme klop op mijn rug als ik ja zeg.

- Jij ook eentje?

Nog een klop als ik ja zeg.
Hij kent helaas zijn eigen kracht niet. Het is lief bedoeld, maar ik donder bijna van de bank.
Dan wordt verslag gedaan van al het leuks en onleuks van de afgelopen avond. Jury’s worden geprezen of afgekraakt. Het publiek wordt altijd geprezen.
Maar vooral wordt er veel gegeeuwd, zodat ik voortdurend tegen zijn huig aan zit te kijken. Halverwege zijn biertje haakt hij meestal doodmoe af en gaat hij douchen en naar bed.

Onlangs kreeg ik voor hij naar boven ging nog gauw even een schattig compliment.

- Je bent een hartstikke toffe moeder, mam!
- Ja schat, jij bent ook een hartstikke toffe zoon. Mag ik mijn bankpasje terug?

Schaapachtig en enigszins teleurgesteld grijnzend overhandigde hij mij het kostbare kleinood. Dat werd wéér geen sigaartjes scoren op moeders kosten. Lief compliment of niet, ik ben zuinig op mijn pasje. Had hij die sigaartjes vanmiddag maar moeten scoren, toen hij de kans had.
Ik kon er niks aan doen, ik moest hém deze keer even knuffelen.

- Truste lieverd!
- Truste mam…

Hij stommelde naar boven.
Moeder zijn is soms zomaar helemaal feest!