Vogel EHBO
Wij hebben onze tuin ingericht als een soort Luilekkerland voor vogels.
Er hangen voedersilo’s, vetbollen, pindazakjes en nog van alles en ik strooi elke dag trouw om half 1 een royale hoeveelheid voer op de stoep.
Er is voldoende dichte begroeiing in buurt, waar het pluimvee bij onraad in kan vluchten.
Elke dag ververs ik het bakje water.
Incidenteel inkomend kattenverkeer wordt linea recta weer buitengejaagd.
Aan alle richtlijnen van Vogelbescherming Nederland is voldaan.
Tot onze vreugde is het gevolg dat we dagelijks vele vogels over de tuinvloer hebben.
Voornamelijk Huismussen, we hebben een kolonie van ongeveer 50 zeer luidruchtige en kogelronde exemplaren in de Blauwe Regen, maar ook Houtduiven, Turkse Tortels, Roodborsten, Heggenmussen en allerhande Mezen en Vinken. Geen spectaculair gevogelte, maar erg leuk. Zelfs Kauwen en Gaaien wagen zich met regelmaat in onze tuin.
Zonder uitzondering zijn ze zéér weldoorvoed.
Voorts hebben we een opvangcentrum voor zielige vogels. Actief grijpen we niet in, de natuur is de natuur, maar we proberen wel altijd wat hulp te bieden.
Enkele jaren geleden landde er een Houtduif in de tuin met een wel érg zielig pootje. Wij hebben ter versterking van zijn conditie met gulle hand duivenvoer gestrooid, maar het beestje werd steeds manker en de poot ging er steeds akeliger uitzien.
We waren hoogst bezorgd. Gelukkig, na 3 tenen geheel te zijn verloren knapte hij weer helemaal op en werd Guus, zoals wij hem hebben genoemd, een vervaarlijke Houtduif die zijn allereigenste Luilekkerland te vuur en te zwaard tegen soortgenoten verdedigt. Afgelopen voorjaar heeft zijn echtgenote in onze pergola een nest gebouwd en ze hebben met succes twee jongen grootgebracht.
Kijk, dat vervult ons met grote trots.
Nog gekker maakte ik het met een Sijs, die ook al een zielig pootje had. We zagen er niets aan, maar het was kennelijk toch niet helemaal jofel.
Het had tot gevolg dat het arme diertje, dat wij Henkie hebben gedoopt zich niet kon vastgrijpen aan het netje met pinda’s. De rest van de horde Sijzen hakte met smaak in de pinda’s, maar Henkie hinkelde rond op de grond en moest zich behelpen met wat er per ongeluk viel en dat was droevig weinig.
Het duurde even maar we hebben gelukkig bijtijds iets kunnen bedenken om hem de helpende hand te bieden. Wekenlang heb ik drie maal daags enkele pinda’s met een hamertje op de grond geplet, zodat de Houtduiven niet direct de complete pinda weg konden schrokken en Henkie genoeg te eten had. 
En dat werkte nog ook.
Elk dag scharrelde hij daar rond, hapte geplette pinda en op een feestelijke dag klemde hij zich nog wat onzeker voor het eerst weer vast aan het netje. Alweer een leventje gered, ik was uiterst tevreden met mezelf en mijn hameracties. Voor alle zekerheid heb ik toch nog een extra weekje op pinda’s getimmerd, maar het was niet meer nodig.
Henkie was opgegaan in de grote troep Sijzen die onze tuin tijdelijk bevolkte en onderscheidde zich in onze mensenogen niet meer van de rest.
Guus herkennen we wel, die heeft links maar 1 teen en bezoekt al jaren trouw elke dag de door ons rijkelijk voorziene dis, maar ik vind het jammer, dat Henkie er zo’n beetje net zo uitziet als alle andere Sijzenmannen.
Prachtige vogeltjes, ze komen jaarlijks aan het eind van de winter bij ons pinda’s eten als er in het bos geen eten meer te vinden is, maar ik zou hem gewoon niet meer herkennen.
En wat ik ook jammer vind is dat de vogels ondanks de goede zorgen en toewijding nog altijd bang voor me zijn en direct op de wieken gaan als ik buiten kom met de dagelijkse hap.
Ik ben het maar, jongens en meisjes, jullie eigen cateringservice!