GFT-perikelen
Ik kan wérkelijk niet begrijpen waarom iemand op klaarlichte dag met zo’n lelijke bak aan de haal gaat, wie gaat er nou joyriden in een vuilnisbak?
Maar goed, je staat evengoed raar te kijken als je je vuilnisbak wilt binnenhalen en niks, nada, niente, geen bak te zien!
We hebben nog twee weken afgewacht of het ding misschien per ongeluk door iemand was binnengehaald en weer op zou duiken, maar neen evenwel…
Tijd voor actie dus.
Ik zal wel eenvoudig van geest zijn, want ik dacht dat een telefoontje naar de vuilnisbakkenbeheerders van onze kloeke gemeente voldoende was om een nieuwe te scoren.
En weer: maar neen evenwel…
Ik moest aangifte doen bij de politie! Zoiets verzin je toch niet?!?!
Dus ik moest, god betere het, een paar uur vrij nemen en duurbetaalde politietijd in beslag gaan zitten nemen wegens de diefstal van een achterlijke bruine GFT-bak.
Met enige moeite wist de meneer van vuilnisbakkenbeheer mij aan het verstand te brengen, dat de bak kennelijk niet mijn eigendom was.
Ik had, stout stout stout, zomaar het eigendom van de gemeentelijke instanties laten jatten!
Aangezien ik het wel aardig zat was om met mijn aardappelschillen, koffiefilterzakjes en wat dies meer zij in een krant gewikkeld dagelijks bij mijn werkgever de bruine bak te benutten legde ik mij bij de zotte werkelijkheid neer en maakte de gang naar het politiebureau.
Daar zaten twee blauwe bloezen ernstig plezier te hebben achter de balie. Niet vanwege mijn bak, want daar wisten ze nog niks van, maar kennelijk omdat ze erg geestig waren, want het was een giechelig geheel. Als door een wesp gestoken schoten ze overeind, kennelijk blij dat er eindelijk iets te doen was en de vrouwelijke helft van het duo zou de aangifte wel opnemen.
Ik begreep van de blauwe damesbloes dat er wel vaker vuilnisbakken gestolen worden en begon ik daar tóch wel enig begrip voor te krijgen. Het is stukken eenvoudiger ergens een bak te pikken dan via de officiële wegen een vervangende bak te verkrijgen.
Wat een gedoe, zeg.
Het Soester politieapparaat werkt met zwaar verouderde computers. Het duurde en het duurde. Ze heeft twee keer de computer opnieuw moeten starten wegens een geval van hangen. En dan zaten we braaf 3 minuten te babbelen over waar het heen moet met deze verrotte wereld tot het spul weer draaide.
Een uur en een geheel compleet proces-verbaal verder mocht ik mij, met een copie van het laatste, vervoegen aan de balie van de vuilnisbakuitreikdienst.
De meneer achter die balie pikte mijn kostbare proces-verbaal onverbiddelijk in, in ruil voor de belofte dat ik over twee dagen weer in het gelukkige bezit zou zijn van een biobak.
En toen stond ik weer buiten. Geen vuilnisbak, geen proces-verbaal, helemaal niks.
Slechts verbijstering en twijfel aan een succesvolle missie waren het resultaat van een twee uur durende tocht door bureaucratisch Soest.
Gelukkig was het prachtig weer. Ik heb nog maar een half uurtje in de polder gewandeld om mijn boze humeur wat zonniger te laten worden.
Het had me nu toch al twee van mijn schaarse verlofuren gekost.
Twee dagen later stond een nieuwe bruine bak voor mijn deur te fonkelen.
Mijn geluk kon niet op. Het werkt dus écht! Voortaan stort ik mij in voorkomende gevallen vol goede moed in het doolhof van de gemeentelijke gedachtenkronkels! Het wérkt zowaar!
Ik heb weer een GFT-bak. Je moet er wat voor doen, maar dan heb je ook wat…