Gerda schrijft

Mijn zoon heeft ongelofelijk belazerd haar. Sluik, vet en met talloze weerborstels.
Dat heeft hij van mijn genen, de arme schat.
Ik hoor het hem nog zeggen: “Ik heb écht kuthaar, ma!”
Och ja, hij heeft wel vaker van dat soort ongelukkige uitspraken.
Toen hij een peuter was, was dat wel anders. Een prachtige kop met blonde krullen had hij toen. Ergens onderweg is hij dat kwijtgeraakt. En nu zit hij maar met dat onwillige haar.
Nu heb ik het nog makkelijk, ik heb een soort vrouwenkapsel en dan valt het allemaal wat minder op. Mijn zoon daarentegen wil beslist geen lange lokken.
Dus heb ik in de loop der tijd al heel wat kapsels voorbij zien komen.
Het absolute dieptepunt was de dag, 16 was hij, dat hij weer eens naar de kapper ging en met werkelijk het beroerdste kapsel aller tijden thuis kwam. In de jaren 50 liepen ze er hipper bij. De schat was half in tranen en weigerde categorisch zich zó op school te vertonen. Ik gaf hem geen ongelijk.
Geen idee, welke sadistische bevlieging onze vaste (inmiddels ex) coiffeur had, maar dit was werkelijk verschrikkelijk.
Het enige dat ik kon bedenken was dan maar helemaal kaalscheren.
De onbeschrijfelijk opgeluchte blik van het joch! Dát was helemaal de oplossing! Hij was alleen maar bang geweest, dat ik dat niet goed zou vinden.
Nou, van mij hoeft hij niet voor joker te lopen, hoor, liever geen haar dan belachelijk haar.
Jaren heeft hij zich kaalgeschoren een weg door het leven geslagen.
Op een dag was het ultieme doel een millimeter haar op de kop te hebben. Die bevlieging duurde niet lang. Een paar maanden of zo.
Toen liet hij zich door een vriend de kop kaalscheren en een smal strookje haar in het midden mocht blijven.
Een soort halfbakken hanenkammetje.
Het was het niet helemaal en bovendien maakte zijn werkgever ernstige bezwaren. Hij werkt als assistent-bedrijfsleider in een supermarkt.
Mijn zoon vond het maar flauw. Maar goed, weer volgde een volledig kale periode.
Waarom was me lange tijd niet duidelijk, maar opeens ging hij helemaal niet meer naar de kapper. Zijn haar werd langer en langer en het was werkelijk geen gezicht. Het stond alle kanten op en water, gel, haarlak, suikerwater, groene zeep, niets bood soulaas, het was niet in een behoorlijk model te boetseren.
Maar het was allemaal een gemeen plannetje.
Want het kon natuurlijk niet uitblijven dat zijn chef op een dag zou gaan mopperen.
Zielstevreden kwam hij op een avond thuis.

Morgen ga ik een hanenkam laten scheren, mam.
Oh? En dat mocht niet?
Nee, maar ze vinden alles beter dan dit.
Ja, dat vind ik niet gek.
Dus liever een hanenkam dan deze mess.

En ja, hoor, de volgende dag stond hij trots voor mijn neus met een pracht van een kam. Een centimeter of 5 lang en strak in de gel.
Ik vond het verschrikkelijk leuk.

Nog leuker is dat hij er gewoon een uur eerder voor uit zijn bed moet komen. Die kam moet natuurlijk omhoog en de hoeveelheid gel die daarvoor nodig is heeft wel enige droogtijd nodig. Zeer geruime tijd zit hij als een dwaas met gebogen nek op de bank te wachten tot het spul hard is.